Vrijdag 29 september 2017

Ons vaste ritueel was om 10u de koffie break met allerlei heerlijke Marokkaanse lekkernijen. Uiteraard weer verzorgd door onze lieve kokkin Fatma en haar zus, uit de keuken. Omdat dit de laatste keer was wilde wij van de gelegenheid gebruik maken om deze lieve dames te bedanken voor al het lekkers wat zij de afgelopen dagen samen met ons op tafel hebben gezet. Zij wilden deze dankbaarheid alleen maar in ontvangst nemen als we een groepsfoto zouden maken. Dit vonden we natuurlijk hartstikke leuk en na de foto hebben ze van ons allebei een mooi bouwshirt gekregen. Na deze laatste suikershot (zelfs in de koffie, tot groot ongenoegen van Ingeborg.. ) waren we gedreven om de laatste puntjes op de i te zetten. De hete koffie en thee werd achterover geklokt om zo snel mogelijk weer aan de slag te kunnen. De klok tikte immers verder. Het moest en zou af!!! Nadine en Lieselotte legden de laatste hand aan het GEWELDIGE hinkelpad en hoewel alle werkzaamheden aan het begin netjes verdeeld waren, ontstond er aan het eind van de ochtend een situatie waarin iedereen met een Bleu Majorelle kwast rond liep om bij te stippen waar nodig of om gewoonweg mee te helpen aan een aantal “oja daar staan ook nog een paar deuren die geschilderd moeten worden”. Met als resultaat, 4 man vervend aan 1 deur, een groene roller boven ons hoofd om het muurtje boven de deur nog even af te maken en 2 man naast ons aan beide kanten om nog wat randjes af te werken…en dat allemaal op 1 m2! Je kan je voorstellen hoe knus dat was, maar het liet wel zien hoe wij in 1 week tijd van amateur tot professional zijn gegroeid! Het resultaat mocht er wezen! Nadat alles af was en opgeruimd werd, was het tijd om onze gekochte cadeautjes van de dag daarvoor te overhandigen aan de directeur. De directeur stond buiten met een 7tal kinderen. Aan hun enthousiasme te horen en blije gezichtjes te zien werd duidelijk dat de cadeautjes zeer welkom waren. Na een indrukwekkende Franse toespraak van Sander werd met behulp van de kinderen het Atelier D’Educatifes officieel geopend. Als verrassing hadden alle kindjes nog een zelfgemaakt cadeautje voor ons! Super lief! Als afsluiting van deze prachtige week werden we uitgenodigd om in groepjes van 3 á 4 te komen lunchen bij de moeders en kindjes thuis. We kregen een heerlijke schaal met…. je raadt het misschien al.. COUSCOUS!! Dit alles resulteerde wederom in mooie ontmoetingen en indrukwekkende verhalen van de moeders en kinderen (bedankt monsieur Marvin voor je goede Franse vertaling). Het blijft emotioneel om te zien hoeveel liefde de moeders hebben voor alle kindjes. Toen was het moment daar: het afscheid! Na heel veel gezwaai, knuffels en au revoirs stapte we dan toch met een dubbel gevoel de bus weer in. Dankbaar voor wat we gedaan en bereikt hebben, maar ook raar dat we morgenochtend weer naar huis gaan en hier niet meer zullen terugkeren.. Onze middag mochten we vrij besteden.. sommige van ons gingen nog even wat souvenirs shoppen op de markt voor het thuisfront en andere gingen naar de Mac en/of zwemmen. Even bijkomen van een indrukwekkende week!  Morgenochtend wacht ons een lange reis terug naar Nederland, maar we denken dat we voor iedereen spreken als we zeggen dat dit een bijzondere reis is geweest waarin we maar al te goed beseft hebben hoe goed wij het hebben en dat we dit nooit zullen vergeten. Last but not least: Ingeborg en Sander, heel erg bedankt voor de super organisatie, het laten opsnuiven van de cultuur en deze fantastische ervaring!!! En geweldig wat de Vebego Foundation voor de SOS Kinderdorpen doet en we zijn er trots op dat wij daar onderdeel van uit mogen maken. Ps. Never forget: road of King, 9km long. YES YES!

Salaam!! Daniëlle E. & Anita!!!

Advertenties

Donderdag 28 september 2017

Bleu Majorelle

Vandaag was de laatste volledige bouwdag. Iedereen is super gemotiveerd om de klus morgen af te krijgen! Eenmaal aangekomen op het SOS Kinderdorp begonnen we dan ook direct met schilderen, waarmee we gisteren waren geëindigd. Onder toeziend oog van de opzichter, de begeleiding van Rachid (schilder) en het kritische oog van Mohammed (meewerkend voorman) hebben we ontzettend veel meters, lol en spetters gemaakt. Het huis ziet er al een stuk vrolijker uit met alle mooie kleuren (groen, roze, donkerblauw en “bleu majorelle”) die we hebben aangebracht.

De lunch was weer heerlijk, deze keer verzorgd door Linda, Anita en de vaste chefs. Ook vandaag zijn we weer verrast met een heerlijke lunch bestaande uit verschillende verrassende combinaties. Mie met kaneel en poedersuiker, een salade van komkommer en sinaasappel en een knapperige koolsalade met tomaat en rozijnen. De lekkerste en mooiste gerechten hebben er ook vandaag weer voor gezorgd dat we de nodige vitamientjes kregen. Elke dag is de lunch dan ook weer een verrassing en een genot!

Gisteren hebben we met de hele groep besloten geld in te zamelen voor een gift aan de kinderen. Daarvoor hebben we de directeur gevraagd waarmee zij het meest geholpen zijn. Noor, Anand, Linda en Ingeborg zijn vanmiddag naar de markt gegaan om deze spullen te kopen voor de kinderen. Zij hebben 35 rugzakken, 100 schriften, 100 pennen, tennisballen, 3 voetballen en 1 basketbal gekocht.

Na een aantal dagen al hard gewerkt te hebben in de warmte merk je zo hier en daar al dat de batterijtjes niet meer 100% zijn. Zelfs bij de meewerkend voorman merk je dat het begeleiden van zo’n enthousiaste en energieke groep wel eens kan leiden tot gekke ideeën. Zo zijn alle raamluiken gisteren al lichtblauw geschilderd maar hij vond het toch vandaag toch wel fijn om de luiken “bleu majorelle” te gaan schilderen. Met de kwast in de hand begon hij aan het luik dat de nodige vreemde, verbaasde en angstige gezichten opriep…….”toch niet alle luiken nog een keer schilderen met een andere kleur blauw”. Maar ook hij had zich gelukkig vergist en zag al snel aan ons allemaal dat hij zich vergist had. Sorry, sorry, sorry klonk het wat ons weer gerust stelde.

Even een luchtje scheppen… dat was wel nodig vandaag. Met de hoge temperaturen en de meest ergonomische schildertechnieken heb je af en toe toch echt ff een break nodig in de frisse buitenlucht. Majorelle blauwe kasten, majorelle blauwe raamluiken en groene, blauwe en roze muren hebben echt een superleuk effect in het huisje gecreëerd. Buiten werden den luiken ook lichtblauw geschilderd met een crème kleurige omlijsting die voor een super frisse blik zorgen. De kinderen komen de hele dag door, een voor een, een kijkje nemen en vertrekken dan ook met een glimlach op het gezicht. Helemaal heppy de peppie van de gezelligheid en onze verfkunsten 😉

Vanavond hebben we samen met onze inmiddels befaamde tourguide Rafi het Djemaa el Fna plein en de souks bezocht. Via “road Mohammed six, father king, 9 kilometers long” reden we de “ancient city” binnen “yes yes”. Aangekomen bij de souks keek iedereen zijn ogen uit aan de pracht en praal die er te koop is. En aan de scooters die door de smalle straatjes sjeesden! Na de souks kwamen we uit bij het gigantische plein met zijn vele eetkraampjes. Een drukte van jewelste! Hier voelde je echt dat Marrakesh een wereldstad is. De hectiek, lichten, mensen, scooters, kippen, geitenkoppen, geuren en verdwaalde toeristen maakten een grote indruk. Na een welverdiende maaltijd liet Rafi ons nog even de Koutoubia moskee zien. Op zijn onnavolgbare manier vertelde hij met veel passie over “Sevilla, Granada, wife, pray, last renovated in 1996, fivetousand people tomorrow to pray only muslims allowed because of French army” Yes Yes. Oftewel goed luisteren, want anders snap je zijn verhaal niet meer.

Al met al een pittige, leuke, dag waarbij we de nodige meters hebben gemaakt en genoten hebben van alle indrukken in Marrakesh. Morgen alweer de laatste dag Bij SOS, waarbij we er nog even tegen aan gaan om de laatste puntjes op de i te zetten.

Nico & Danielle

Marokko foto 12Marokko foto 11Marokko foto 10

 

 

Woensdag 27 september 2017

Wat een dag!

Vanmorgen weer vroeg uit de veren, want bouwdag 3 staat voor ons klaar. De werkzaamheden in de tuin zijn afgerond, net als het leggen van het pad en de hinkelbaan. De volledige focus ligt vandaag op het schilderwerk in atelier éducatif. Niet alle bouwmaterialen liggen hier voor het grijpen, waardoor wij genoodzaakt zijn te improviseren. Zo worden er kwasten aan stokken getaped, om ook de bovenste randen te kunnen voorzien van een lik verf.

Ondertussen worden de kookkunsten van Hidde en Lieselotte op de proef gesteld. De twee Marokkaanse koks zijn zo gedreven in hun vak, dat zij moeilijk te evenaren zijn. Ondanks dat wij elkaars taal niet begrijpen, is de sfeer in de keuken fantastisch.

Tussen de werkzaamheden door worden wij verwacht bij de basisschool waar onder andere de weeskindjes van het SOS kinderdorp les krijgen. Het respect vanuit de leerlingen naar de leraren is direct goed zichtbaar, bij binnenkomst van de directeur staan alle kinderen op vanuit hun schoolbanken en zeggen in koor ‘Bonjour monsieur directeur’. Zodra de muziek op het schoolplein start, is het speelkwartier begonnen. Aangezien hier geen speelgoed of speeltoestellen zijn om de kinderen te vermaken, starten wij de polonaise, tot groot plezier van alle kinderen (en onszelf). Wat fijn om met zo weinig spullen, zo veel vreugde te ervaren.

 Na de lunch kregen wij de mededeling dat wij de middag niet gaan bouwen, maar de middag gaan spenderen met de weeskinderen van het SOS kinderdorp. Geweldig om de kinderen te leren kennen waarvoor we de afgelopen dagen zo hard gewerkt hebben. De gedrevenheid bij sommige bouwers werd goed zichtbaar, toen de tien minuten die wij moesten wachten op de kinderen, nog even snel gebruikt werden om een aantal kozijnen van een frisse kleur te voorzien.

 Toen was het moment daar dat wij de weeskinderen echt gingen ontmoeten. In drie groepen gingen wij uiteen om een muur te schilderen, bankjes te verven en met de allerkleinste spelletjes op muziek te spelen. Uiteindelijk liep dit uit op één groot spektakel, de kinderen vlogen in het rond. Door de beperkte voorzieningen werden de ‘bouwers’ gebruikt als klimrek en moesten de dennenappels doorgaan als bal om mee over te gooien. Ondanks de schrijnende achtergrond van alle kinderen is het prachtig om te zien hoe blij ze zijn met onze aandacht. Daarentegen zijn wij als ‘bouwers’ gesloopt na deze middag, dit is pas hard werken. Moe maar voldaan gaan wij huiswaarts.  

Na een warme douche en een koude cola, staat het avondprogramma in het teken van ‘Impact’. Ingeborg en Sander verzorgen de workshop over de impact van de Vebego Foundation. Hoe zorgen wij ervoor dat we de goede dingen doen, i.p.v. de dingen enkel goed te doen. Gezamenlijk komen wij tot de conclusie dat de impact groter is dan wij van tevoren hadden verwacht. Wat is de bouwreis toch een prachtig initiatief en super om daar deel van uit te mogen maken.

 Morgen staat ons een lange dag op de bouwplaats te wachten, wij hebben nog genoeg werk te verzetten. Maar wij heben er zin in!

Marokko foto 8
Een bijschrift invoeren

Marokko foto 9Nadine en Lieselotte

 

 

Dinsdag 26 september 2017

Bouwdag 2

Van 6 (‘Six)’ naar 10 (‘Dix’)…Het bouw avontuur gaat verder!

Na een intensieve en warme eerste bouwdag, ging het Marokkaanse bouw avontuur vandaag verder. Vol enthousiasme wilden we verder gaan met het loop & hinkelpad (idee van Daniëlle E) naar het nieuwe Atelier éducatif, maar moesten we toch weer terug naar de basis. Nog dieper graven, bouwvakkers uitleggen hoe een trilplaat werkt, op traditionele wijze beton mengen en niet te vergeten (met handen, voeten, sprongen en voorbeelden) uitleggen wat een hinkelpad is. In Marokko zijn ze namelijk bekend met de 6-stap sprong (bekend als ‘six’), maar wij hebben geopperd voor een 10-stap hinkelpad (‘dix’).

De verfploeg heeft ondertussen het hekwerk opnieuw geverfd en de binnen wandenvoorzien van mooie pastelrijke kleuren. De tuin werd weer goed onder handen genomen door onze tuinploeg en met zijn allen hebben we mooie stappen gemaakt.

Na een lekkere vegetarische lunch, bereid door Herman en Daniëlle A, werden we allen weer voorzien van nieuwe energie.

Vóór de lunch was slechts 1/3 van het loop & hinkel pad gelegd, waardoor we nog grote sprongen moesten maken. Met de vele mannen en vrouwen handen gezamenlijk het beton op traditionele én Marokkaanse wijze moeten mengen. Het mengen bestond uit; van berg naar berg, zand, kiezels en cement scheppen naar een met water gevuld betonbadje. Ondanks dat de tijd tikte, de lat hoog lag, waarbij we tot het schrapen van de laatste restjes beton met vereende krachten de laatste (hink-stap) sprong hebben kunnen maken. Einde bouwdag is het loop & hinkel pad eindelijk feit, alsmede blijdschap en verbroedering bij ons allen.

Na de bouw hebben we onder begeleiding van Mounaim (directeur het SOS Kinderdorp), het nabij gelegen dorp Tighedoudine bezocht. Het dorp bevindt zich in het Atlas gebergte, in de regio Al-Haouz. Een indrukwekkende ervaring voor ons allen, met name door het grote contrast, geen luxe en men pas sinds 10 jaar de beschikking heeft over elektriciteit, laat ons beseffen hoe goed wij het in Nederland hebben.

Marvin en Hidde

Maandag 25 september 2017

De eerste bouwdag: we mogen aan de slag!!

Het is de tweede dag in Marrakesh en vandaag mogen wij dan ook echt aan de slag. Om 7:00 uur staat het ontbijt klaar en om 7:45 uur vertrekken wij naar het SOS kinderdorp in Ait Outir, het dorp waar wij al zoveel verhalen over hebben gehoord. Na een rit van drie kwartier komen we aan in het dorp en worden we vriendelijk ontvangen door de heer Mounaim, de directeur, en Edith, vertegenwoordiger van de stichting SOS kinderdorpen. We krijgen een uitgebreide rondleiding over het terrein en krijgen een goed beeld van de situatie. We worden tevens voorgesteld aan enkele SOS moeders, deze dames hebben de dagelijkse zorg voor gemiddeld 10 weeskinderen, diep respect! Het is erg motiverend om te zien hoe blij de moeders zijn dat wij komen “klussen”.

Na het uitgebreide koffie –en thee buffet starten we uiteindelijk rond 10:00 uur met het “echte werk”. De totale groep wordt onderverdeeld in 4 groepen; de schilders, de tuiniers, de koks en de stratenmakers. Iedere groep wordt onder lokaal toezicht aangestuurd door een opzichter en we gaan allemaal vol goede moed aan de slag.

Omwille van de gemiddelde temperatuur van 35C drinken we extreem veel water en houden we geregeld een break. Rond het middaguur hebben Marvin en Danielle en twee lokale koks een uitmuntende lunch voor ons klaar gemaakt.

Na de lunch werden de taken opnieuw herverdeeld en zijn we met een volle buik weer aan de slag gegaan. De ingrediënten voor de lunch voor morgen moesten gehaald worden. Wietse en Youri gingen met de twee koks naar de markt om de verschillende spulletjes te halen. Op de markt was het een hele beleving, een mengeling van kruiden, vis, kip, groentes, fruit en scootertjes kwamen voorbij. Uiteindelijk hebben we alles kunnen scoren voor de vegetarische lunch morgen (succes Herman ;P).

Rond 16:00 uur was de klus voor vandaag klaar en zijn we voldaan en redelijk kapot naar het hotel gegaan om ons klaar te maken voor het avond programma.

Herman en Youri

 

 

Zaterdag 23 en zondag 24 september 2017

Van een groep “vreemden” met gezamenlijk doel zijn we toch in korte tijd goede reisgenoten geworden op weg naar de eerste bouwdag. Dat is wat een lange reis met overstap met je doet. Ook de indrukken van Marokko die al beginnen op het vliegveld van Casablanca zorgen ervoor dat je in soort versnelde tijdmachine stapt. Die tijdmachine is ook zeker aan de orde in het straatbeeld van Marrakesh, wat een tegenstelingen, geuren, kleuren maar ook zo modern en toch zo terug in de tijd met onze westerse ogen bekeken. We hebben dikke auto’s gezien maar ook ezelkarren, gewoon hier op de 9 kilometer lange levensader die de nieuwe stad met de oude verbindt. We komen ogen en oren te kort en worden ondergedompeld in geuren als de gids ons meeneemt naar een kruidentempel waar de oude wijsheden op uiterste slimme manier aan ons verteld worden. Er is geen kwaal waar geen remedie voor is en Arganolie is de redding voor bijna alles. Uiteraard zijn we hier niet met lege handen vertrokken.

Al deze tegenstellingen en de zo scherpe grens tussen nu en toen zet ons wel aan het denken over wat we morgen zullen aantreffen. Als we de zwerfhonden en katten al lastig vinden om te zien wat zal dan een dorp met pleegmoeders en hun kinderen met ons doen. En nog belangrijker wat kunnen wij voor hen doen.

Wat een Nigeriaan in het vliegtuig tegen me zei staat me nog helder voor ogen het gaat niet om de kwantiteit maar om de kwaliteit. We zullen zien wat morgen brengt maar we zijn trots dat mogen we werken aan dit stukje kwaliteit…..

Linda

Bouwreis naar Marokko, SOS Kinderdorpen Ait Ourir

Nieuwe groep enthousiaste bouwreizigers in de startblokken!

Van 23 tot 30 september 2017 zal er weer een groep bouwreizigers actief zijn in Marokko. Ook deze keer zullen we onze handen uit de mouwen steken bij SOS Kinderdorpen. De reis zal in het teken staan van een geheel nieuw project in een nieuw gebied! Onze pioniers gaan aan de slag bij het allereerste SOS Kinderdorp in Marokko in het dorpje Ait Ourir. Dit ligt op ongeveer 30 (auto)minuten ten zuidoosten van het prachtige Marrakesh.

In Ait Ourir gaan we de oude directeurswoning renoveren en aanpassen tot een mooi nieuw Creatief Centrum. Hier krijgen zowel de weeskinderen uit het SOS dorp als de kinderen op de basisschool, gelegen in het SOS Dorp, onder andere hun muziek -,  theater -, knutsel -en muzieklessen.

Het huidige Atelier d’Educatifs zal na de verhuizing worden verbouwd tot middelbare school. Hiermee creëren we vanuit Vebego Foundation, samen met onze partner SOS Kinderdorpen, een goede opvolging en ontwikkeling van het (basis)onderwijs en werken we samen aan een betere toekomst van morgen!

De bouwers zijn:

Danielle Adams Vebego International
Youri Bessems Balanz Facilitair
Anand Binda SDBV
Nico de Hoogh Alpheios
Danielle Elbers Westerveld
Marvin Franssen Hago
Hidde Kroeze SDB
Noor Lepoutre Hago Zorg
Herman Spoelstra Yask
Nadine Timmermans Hago Zorg
Linda van der Veen HRS
Lieselotte Verschoor Hago
Anita Verstegen Yask
Wietse Wes Axent Groen/Hacron
Suzanne Wolsink Hago Zorg

Je kunt onze belevenissen ook volgen via de Facebookpagina van de Vebego Foundation.

Hartelijke groeten,

Sander van der Meer, Ingeborg Zwolsman – bouwreisbegeleiders